Toespraak Ahmed El Mesri - Conferentie Stadsdeel ‘Jezelf kunnen zijn’ - 4 april 2013

Goedenmiddag, mijn naam is Ahmed El Mesri. Ik ben voorzitter van de Assadaaka Community.  Als buurtorganisatie zijn wij vanuit Assadaaka Community al ruim 20 jaar bezig om het onderwerp van deze conferentie bespreekbaar te maken in de buurt.  

In oktober vorig jaar hebben wij deelgenomen aan een trainingsweekend over dit onderwerp in Zandvoort onder leiding van Chris Bouma en Rahma El Hannoufi van de stichting Connecting Differences.  

Daarna heeft Assadaaka Community, samen met stichting Onze Hoop, stichting De Bloem en stichting Sadhna, meerdere bijeenkomsten georganiseerd in de buurt over dit onderwerp ‘Jezelf kunnen zijn in de buurt’. De laatste daarvan was onlangs, op 2 april, bij Assadaaka Community.   

Deze conferentie van het Stadsdeel nu heeft er in ieder geval voor gezorgd dat meerdere zelforganisaties zich nu gezamenlijk laten zien. Een samengaan dat tot nu toe was uitgebleven. Wij hopen van harte dat dit een verdere stap gaat opleveren naar meer samenwerking om het onderwerp levend te houden in de buurt en het onder de aandacht te houden van publiek en politiek.  

Het is heel erg nodig dat dit onderwerp nog breder en intensiever bespreekbaar wordt gemaakt. In die zin is er nog heel veel werk aan de winkel! Ons grootste doel waar wij als organisatie naar streven is om nog groter onderling respect en omgang te stimuleren tussen buurtbewoners, ongeacht afkomst, cultuur, opleiding en seksuele voorkeur. Er moet kennis gedeeld worden, de taboes en vooroordelen moeten bespreekbaar gemaakt worden en blijven, er moet ruimte zijn voor mensen om zichzelf te kunnen zijn en voor anderen om vragen te stellen en hun mening te laten horen en bij te stellen.  

Mensen moeten elkaar kunnen ontmoeten als mensen, niet als homo of hetero, als ‘normaal’ of ‘anders’.  

Volgens ons is het heel hard nodig dat het onderwerp homoseksualiteit en seksuele diversiteit nog veel meer aandacht krijgt om te kunnen komen tot een buurtsamenleving waarin je meetelt om wie je bent als jezelf. Dus onze inbreng vandaag is: laat die boodschap zèlf ’t zwaarst wegen, en niet wie het meest aan de weg timmert of de mooiste papieren heeft. 

Toespraak Ahmed El Mesri op 4 april 2013 - Conferentie Stadsdeel ‘Jezelf kunnen zijn’.

Toespraak Abdel El Mesri over seksuele diversiteit op 2 april 2013

Abdel is in gesprek met een groep mannen over seksuele  diversiteit. 

Beste mensen, 

Vanavond besteden we aandacht aan levenswijzen die van de seksuele standaardnorm afwijken. De ervaring leert ons dat praten over seksualiteit en openheid erover op zich al lastig zijn, wanneer het dan nog gaat om een levenswijze die van de norm afwijkt – waarbij ik onder norm, om het duidelijk te maken, versta: heteroseksueel getrouwd – en dat kan allerlei vormen zijn die anders zijn dan heteroseksueel getrouwd, dus ook ongehuwd samenwonen, éénoudergezinnen, homoseksuelen enzovoort, dan is het nog eens extra moeilijk. Vandaar dat wij hier op deze bijeenkomst aandacht voor willen vragen en het bespreekbaar willen maken.

Soms lijkt het erop alsof wij wat betreft acceptatie van seksueel ander gedrag weer een stap terugdoen in de tijd. We kunnen hierbij denken aan de bemoeienis van de Turkse regering over het lesbische paar dat een Turkse jongen geadopteerd heeft en de moeder van het kind die de adoptie wil intrekken op basis van het homoseksueel zijn van het stel, maar we kunnen ook denken aan het tolereren van weigerambtenaren – ambtenaren van de burgerlijke stand die weigeren mensen van hetzelfde geslacht te huwen, alsmede geweld tegen homo's en andere vormen van intolerant gedrag. Kwalijke ontwikkelingen, die wij niet willen en die wij niet kunnen tolereren. Daarom is het belangrijk om voorlichting te geven, waar wij niet vroeg genoeg mee kunnen beginnen.

Dat betekent dat ook op scholen al afwijkende vormen van leven, samenwonen, relaties, bespreekbaar gemaakt moeten worden. Het blijft natuurlijk uiteindelijk ieders eigen keuze hoe het leven in te richten, maar begrip opbrengen voor andere levenswijzen is niet alleen noodzakelijk, het is ook levensverrijkend. Mensen niet bij voorbaat uitsluiten omdat zij niet precies zo leven als wij, zodat je open kunt blijven staan om vriendschap met hen te sluiten. De Assadaaka Community heeft in haar meer dan twintigjarige bestaan altijd gepleit voor tolerantie, voor bevorderen van de veelkleurigheid in de maatschappij en dat geldt net zo goed voor andere levenswijzen.

Omdat het zo een belangrijk, maar tevens beladen onderwerp is, hebben wij er al meer aandacht aan besteed, dit jaar nog op 25 januari, 15 maart en juist vandaag 2 april in samenwerking met stichting De Bloem en stichting Sadhna en stichting Onze Hoop.

Tevens maak ik bij deze gebruik van de gelegenheid om te wijzen op de werkconferentie die het stadsdeel zal organiseren in de Meevaart op 4 april a.s.. We kunnen er helaas niet van uitgaan dat door de aandacht die wij besteden aan seksuele diversiteit de problemen vanzelf zullen verdwijnen.

Sommige mensen praten makkelijker over hun persoonlijke leven en hun seksleven, maar mijn ervaring is dat het zeker voor mensen met een niet-westerse culturele achtergrond over het algemeen moeilijker is om hierover te praten dan voor mensen van Nederlandse afkomst – over het algemeen, natuurlijk, dit gaat zeker niet voor iedereen op. Als wij seksuele diversiteit bespreekbaar kunnen maken bij etnische minderheden, bij ouders, bij zelforganisaties en onderwijsorganisaties alsmede bij religieuze instellingen, dan hebben wij al een heleboel gewonnen. Praten immers is het begin van het doorbreken van het taboe, het begin van begrip voor elkaar krijgen en harmonieus met elkaar samenleven, een belangrijke voorwaarde voor een betere maatschappij.  

Daarom ben ik ook blij dat jullie hier naartoe gekomen zijn, dat geeft immers al aan dat jullie het een belangrijk onderwerp vinden.

Ik wens u allen een fijne en leerzame avond toe.

 

Toespraak op 2 april jl. thema - Seksuele diversiteit en migranten met een beperking bij stichting Onze Hoop

 

 Thema: seksuele diversiteit bij migranten met een beperking

Beste aanwezigen,

Vanavond gaan we het hebben over een onderwerp waar veel mensen nog steeds met schroom over spreken. Zelfs hier, binnen de Nederlandse cultuur, waar al een halve eeuw gewerkt wordt aan het doorbreken van de vele taboes die er op het onderwerp nog steeds rusten, is het vaak nog moeilijk het ter sprake te brengen zonder dat er direct giechelig over gedaan wordt of zonder dat er zelfs maar gewoon een gesprek over ontstaat. Toch is het iets wat bijna iedereen doet: ik wil niet ontkennen dat er vast mensen zijn die zich er bewust van afhouden, maar dat zullen er toch niet veel zijn. Ik heb het natuurlijk over seks.

Maar hoewel het onderwerp zelf al vaak een taboe is – er zijn zelfs veel stellen die er niet met elkaar over praten – wil ik nog iets verder gaan in het trachten het taboe te doorbreken: ik wil het deze avond gaan hebben over seks van mensen met een beperking, een handicap, geestelijk of lichamelijk. Ik krijg vaak de indruk dat mensen daar helemaal niet over willen praten en nog niet eens erover willen nadenken. Toch zou het goed zijn om ook dit onderdeel van het seksuele leven van de mens uit het verdomhoekje te halen en bespreekbaar te maken.

Want laten we eerlijk zijn, iedereen zal begrijpen dat mensen met een beperking, lichamelijk of verstandelijk, net als ieder ander mens ook behoefte heeft aan intimiteit, liefde en lichamelijkheid. Bij veel mensen die niet een beperking hebben, heerst vaak het idee dat seks alleen voor gezonde mensen is en eigenlijk willen ze er ook helemaal niet over nadenken dat mensen die in een rolstoel zitten of een andere (verstandelijke) beperking hebben, ook seks hebben. Ik kan die mensen echter allemaal verzekeren, dat dat wel degelijk zo is. Het onbegrip in de omgeving maakt het er echter niet gemakkelijker op voor deze mensen om daar vooruit te komen, laat staan gesprekken erover te hebben met vrienden, kennissen, familie, wanneer ze problemen ondervinden in hun seksuele relaties. En ik kan u ook verzekeren dat dat vaak gebeurt, misschien wel vaker dan bij mensen met een goede lichamelijke en geestelijke gezondheid, hetgeen natuurlijk ook niet zo verwonderlijk is, hoewel ik daar geen harde cijfers over heb.

Precies ook door bovenstaande reden is het moeilijk om daar harde cijfers over te krijgen: mensen schamen zich ervoor, ook ‘gezonde’ mensen om over hun seksuele problemen te spreken en mensen met een beperking al helemaal, misschien omdat ze vinden dat ze het eigenlijk niet mogen doen of misschien omdat ze denken dat ze met een kluitje in het riet gestuurd zullen worden. Het is en blijft tenslotte een intiem onderwerp.

Ook gevallen van hoe huisartsen kunnen reageren op het seksuele leven van mensen met een beperking kan heel schrijnend zijn en dat kan voor degene met de problemen natuurlijk helemaal funest zijn.

Daarom willen wij er hier, in alle openheid maar zonder dwang, graag over praten teneinde het taboe in ieder geval enigszins te doorbreken. Ik heb niet de illusie dat het meteen verbroken is, maar het bespreekbaar maken is de eerste stap die wij moeten zetten op de weg naar meer begrip en het makkelijker maken voor mensen erover te praten met anderen; en misschien hoeft dat nog niet eens direct, maar wel de erkenning dat het bestaat, de verlichting en de opluchting die daardoor kan ontstaan; en dat kan, in mijn visie, alleen maar gunstig zijn voor iedereen.

Ik hoop dat we er met ons allen een productieve avond van kunnen maken.

Toespraak Ahmed El Mesri op 2 april 2013 over seksuele diversiteit bij migranten met een beperking

Voor meer informatie kan via telefoonnummer 020-7525131 (06-47440672)  of via 

E. info.onzehoop@gmail.com  W. http://stichtingonzehoop.blogspot.nl/

Thema: COPD - Gezonde longen, van levensbelang

 

 

Assadaaka Community organiseert op 12 april a.s. in samenwerking met het  Longfonds (voorheen Astma Fonds)  een voorlichtingsbijeenkomst over COPD. 

COPD is een verzamelnaam voor o.a. chronische bronchitis en longemfyseem waar bij de longen steeds verder  achteruit gaan. Het is een ongeneeslijke ziekte met ernstige benauwdheid als belangrijkste kenmerk dat de longen altijd vol zitten met kleine ontstekingen die blijvende schade veroorzaken. COPD is helaas niet te genezen. Als u COPD heeft, heeft u daardoor vaak adem tekort. Bijvoorbeeld bij het traplopen, werken of aankleden. 

In Nederland zijn ruim een miljoen mensen met een longziekte. Het Longfonds zet zich voor hen in, want longen zijn van levensbelang. Wij strijden voor gezonde longen en tegen longziekten 

Thema:  COPD   

Datum:  12 April 2013
Plaats: Assadaaka Community, Ruma Khami
Adres: Makassarplein 1, 1095 RP Amsterdam
Tijd: 19.00-21.30 uur 

40 jaar of ouder? Hoest u regelmatig of bent u snel buiten adem?

Kom dan naar deze voorlichtingsbijeenkomst! 

We zouden het fijn vinden wanneer u even laat weten of u komt, dat kan via tel. 020-7525131 (06-47440672) of email: infoassadaaka@gmail.com – www.assadaaka.nl  

Routebeschrijving: Ruma Khami, Makassarplein 1, Javaplein: bussen: 22,65, 359, tram: 14, Insulindeweg: trams: 7, 14, bussen: 37,245,359, Zeeburgerdijk: bussen: 22, 65, 359. 

Assadaaka Community: Deze vereniging zet zich al jaren in voor mensen met en zonder beperking in het algemeen en vooral voor migranten met een handicap, chronische ziekte, ouderen en hun families om de participatie, integratie en sociale cohesie binnen deze doelgroep te bevorderen.

Toespraak van Arjan Gelder – Voorzitter WIL NU op 21 maart 2013 bij Assadaaka Community

 

Racisme en discriminatie is een bewijs van onvermogen.

Vandaag herdenken wij een belangrijke dag uit onze geschiedenis.

Op 21 maart 1960 verzamelde zich in Sharpeville, een zwarte township in Oranje Vrijstaat-Zuid-Afrika een menigte om vreedzaam te demonstreren tegen de zogenaamde pasjeswetten, de politie opende het vuur op de menigte.
De pasjeswet dwong de zwarte bevolking dáár te gaan wonen waar de blanke regering wilde. Gezinnen werden daardoor vaak uit elkaar gehaald. Zonder waarschuwing vooraf openden politieagenten vuur op de demonstranten. Het werd een bloedbad: 69 mensen, onder wie 10 kinderen en 8 vrouwen, werden doodgeschoten en 180 mensen raakten gewond. Deze dag is door de Verenigde Naties uitgeroepen tot Internationale Dag ter Bestrijding van Racisme en Discriminatie.

Eigenlijk is het een schande dat wij deze dag nog steeds herdenken en waakzaam moeten zijn. Helaas vraagt onze huidige maatschappij hierom, die steeds intoleranter is geworden. Hieraan is onze eigen overheid  schuldig. Nederland stond bekend als een gastvrij land, waar een ieder welkom was, dit bleek o.a. eind jaren zestig toen eerst Spanjaarden en Italianen plus later Turken en Marokkanen in grote getalen naar ons land kwamen. Onze overheid maakte geen afspraken en dacht dat men wel weer terug zou gaan. Men vergat dat velen wel eens van ons land zouden kunnen gaan houden, waar de welvaart groeide en vrijheid van meningsuiting een groot goed was. Iets wat in de thuislanden een stuk minder was.

Integratie was in die tijd een vies woord. In feite daardoor zijn veel spanningen ontstaan. En mogen mensen van andere culturen dit in feite zelf oplossen, daarbij is de overheid meer afstotend als dienend. En accepteert de diversiteit binnen onze bevolking alleen met woorden of nog erger stoot het af, daarbij wordt bij problemen veelal uitgegaan van generaliseren. Als een paar mensen iets uithalen, dan mag de gehele gemeenschap het ontgelden. Niet alleen wanneer wij het hebben over onze Marokkaanse, of Antilliaanse medemens, die het meest genoemd worden, maar ook bij b.v. woonwagen bewoners. En daar in ligt een opdracht voor ons allen, om te benoemen wat er fout gaat, maar dit wel te doen in eenduidigheid. Vaak is men selectief aan het shoppen zodat het goed uitkomt binnen de eigen denkbeelden. Zo vindt de PVV dat er maar plaats is voor één paspoort. Echter dan hebben ze het over onze Marokkaanse en Turkse vrienden. Voor mij is het geen issue, maar als je het benoemt dan eenduidig. Dan is een dubbel Hongaars paspoort zoals de vrouw van Geert Wilders net zoveel waard als dat van een Spaans of Marokkaans paspoort. En juist deze selectieve benadering geeft spanningen. Belangrijk is dat mensen, die hier wonen zich houden aan onze normen en waarden. Wanneer dit gebeurt zal zonder enige twijfel de discriminatie afnemen. Met z’n allen hebben wij de plicht elkaar hier op aan te spreken.

De weg die Ahmed El Mesri met Assaadaka en Onze Hoop volgt geeft hoop dat uiteindelijk het gezonde verstand binnen onze maatschappij zal zegevieren. Het stimuleren aan een ieder om mee te doen zal zonder enige twijfel spanningen doen verminderen In andere gemeenten zou deze benadering navolging moeten hebben.

Daarbij zal onze politieke beweging WIL NU dit zo veel mogelijk ondersteunen. Buiten dat er discriminatie bestaat op basis van afkomst, leeftijd en seksuele geaardheid, is één van onze grote risico’s discriminatie en uitsluiting wanneer het gaat om handicap en chronisch ziek zijn. Onze overheid zet steeds meer in op zelfredzaamheid en wil dat mensen zolang mogelijk thuis blijven wonen. Wanneer het kan prima, maar er zal altijd een vangnet moeten zijn als dit niet mogelijk is. Eenzaamheid mag nooit het gevolg zijn van bezuinigingen. Geluiden dat de overheid hier niet voor verantwoordelijk is werp ik ver van mij af.

Belangrijk is te erkennen, dat  verschillen in waarden, attitudes, cultuur, overtuigingen, etnische achtergrond, seksuele geaardheid, kennis, vaardigheden en levenservaring een verrijking zijn voor een maatschappij.

In deze zou ik een oproep willen doen om de dialoog aan te gaan en te onderzoeken hoe wij weer in harmonie kunnen leven, waarbij net zoals in de zeventiger jaren wij niet alleen trots kunnen zijn, dat wij Nederlander zijn, maar ook dat wij weer trots zijn op ons land. Daarbij moet het niet alleen gaan tussen burgers onderling, waar voor al jaren:  “De dag van de dialoog” wordt georganiseerd, maar ook zal de overheid meer initiatieven moeten nemen, om tot een dialoog met de burgers te komen. Net zoals in de zeventiger jaren toen ik tezamen met diverse politieke jongeren organisaties concerten organiseerde tegen racisme onder de noemer: “Rock Against Racisme” In die tijd puilde b.v. het concert gebouw in Haarlem uit met honderden jonge mensen van allerlei pluimage die gebroederlijk elkaars culturen leerden kennen. Die kant moeten wij weer op gaan. Want alleen in harmonie kan dit land verder. WIL NU onze politieke beweging wil dit proces stimuleren. Hopelijk volgend jaar vanuit de gemeenteraad in Amsterdam.

Dank, Voor uw aandacht.

Arjan Gelder – Voorzitter WIL NU: www.wilnu.nu

Toespraak Ahmed El Mesri op 21 maart 2013 - Meervoudige gehandicapt en dubbel gediscrimineerd

 

Tegen Discriminatie, Racisme en Uitsluiting 

Assadaaka Community organiseerde op 21 maart jl. in het kader van de Internationale dag tegen Racisme, uitgeroepen door de Verenigde Naties in 1960, een themabijeenkomst Dubbel gediscrimineerd.

Het verbod op discriminatie op grond van huidskleur en herkomst is een van de universele mensenrechten. Ook de rechten van de vreemdelingen en asielzoekers moeten gewaarborgd blijven. 

Thema: Meervoudige gehandicapt en dubbel gediscrimineerd. 

Geachte dames en heren, 

Mijn naam is Ahmed El Mesri, ik ben geboren in Marokko, maar woon al geruime tijd in Nederland en ik heb hier twintig jaar geleden de Assadaaka Community opgezet, waarvan ik voorzitter ben. Door mijn lange ervaring op het gebied van integratie en sociale cohesie heb ik een goed beeld gekregen van het leven van veel mensen van niet westerse oorsprong die naar Nederland gekomen zijn. Omdat ik gezien heb dat de problemen waar veel van deze mensen mee te maken hebben, specifiek voor deze groep is, heb ik enige jaren geleden de stichting Onze Hoop opgericht, die zich inzet voor mensen van niet Nederlandse afkomst met een handicap.  

Door de werkzaamheden en de vele mensen die ik via beide laatstgenoemde organisaties ontmoet, hebben ik en mijn collega's een goed beeld gekregen van wat het betekent om meervoudig gehandicapt te zijn. En daar wil ik het dan ook graag met u over hebben. Wat betekent het om dubbel gehandicapt te zijn? En waarom zijn mensen met een beperking en een niet Nederlandse achtergrond meervoudig gehandicapt? Wat kunnen wij eraan doen en hoe moeten wij ermee omgaan? 

Ik heb al vaak gezegd en word er in mijn praktijkervaring voortdurend in bevestigd: de immigrant uit een niet Westers land heeft een handicap of misschien liever gezegd een beperking. Een beperking omdat hij hier als buitenstaander gekomen is en zelfs als hij erin geslaagd is om zo goed en zo kwaad als het gaat zich aan de Nederlandse maatschappij aan te passen, hij blijft toch een buitenstaander.

En als zelfs de goed geïntegreerde buitenlander toch altijd nog als een buitenstaander gezien wordt, hoe veel meer geldt dat dan wel niet voor de immigrant die hier gekomen is met het idee enkele jaren te werken en daarna weer terug te keren naar het land van herkomst, kortom, de immigrant die nooit geïntegreerd is. En juist die immigranten zijn het die veertig jaar geleden, vaak als jonge, sterke mannen, naar Nederland kwamen en meegeholpen hebben het land op te bouwen zonder er zelf echt deel aan gehad te hebben, die mannen zijn het die nu de 65-jarige leeftijd naderen of gepasseerd zijn, die arbeidsongeschikt geworden zijn van het veelal zware werk dat ze gedaan hebben, en die gehandicapt zijn door hun ongeïntegreerdheid, hun echt vreemd zijn in een wereld waarin zij weliswaar leven maar waarvan zij geen deel uitmaken. 

Ook ik ervaar mijn lichamelijke handicap als een extra handicap.

Ik ben een goed voorbeeld van een geïntegreerde Marokkaan: ik spreek de Nederlandse taal, ik probeer, voor zover mijn lichamelijke beperking het mij toelaat, mee te doen aan de Nederlandse maatschappij, maar toch merk ik vaak dat mensen mij in eerste instantie nog steeds zien als een Marokkaan en mij soms zelfs met enige achterdocht bekijken.

Hoeveel meer geldt dat dan niet voor die vele mensen die onzichtbaar waren zolang als zij aan het arbeidsproces deelnamen, maar nu, nu zij lichamelijke beperkingen hebben en met veel psychische en sociale problemen te maken hebben en vaak negatief in het beeld komen.  

Jarenlang hebben zij hard gewerkt, maar nu worden zij vaak alsnog gezien als mensen die misbruik maken van onze sociale voorzieningen. En hun handicap van een niet Nederlandse achtergrond, die altijd op de achtergrond meegespeeld heeft, die altijd aanwezig geweest is, die lijkt nu nog eens extra geaccentueerd te worden door de lichamelijke en psychische handicaps die door de ouderdom en het leven erbij gekomen zijn.  

En ja, dat geldt zelfs voor de mensen die de zogenaamde tweede generatie immigranten zijn: mensen die hier weliswaar geboren en getogen zijn, maar ook nog de nationaliteit van het geboorteland van hun ouders hebben, mensen die vaak heen en weer geslingerd worden tussen loyaliteit aan het geboorteland en loyaliteit aan het land van ouderlijke herkomst, mensen die zich hier niet volledig thuis voelen, maar die ook niet meer terug zouden kunnen gaan naar het land van ouderlijke herkomst.  

Ik kan nog een hele lijst op gaan noemen van mensen die te maken hebben met deze dubbele handicaps of zelfs nog meer. Het loyaliteitsprobleem waar ik het net over had, blijft niet beperkt tot de zogenaamde tweede generatie, maar blijft doorgaan – en een oplossing van dit probleem lijkt nog steeds niet voorhanden, integendeel: juist zelfs door de schijnbare of misschien zelfs blijkbare verharding in het allochtonenvraagstuk lijkt dit alleen maar meer op scherp gezet te worden: het 'wij' tegen 'zij'.

Maar gelukkig begint het besef door te dringen – een besef dat ik al vele jaren heb en waarom ik een stichting als Onze Hoop in het leven geroepen heb, waarom ook een organisatie als de Assadaaka Community belangrijk werk verricht – dat de problematiek van de immigrant niet beperkt is tot het verschil in cultuur, niet beperkt is tot een mislukte integratie, maar dat het een veel groter complex is, dat op allerlei manieren in alle gebieden van het bestaan doordringt. 

Wij hebben in de afgelopen jaren veel ervaring opgebouwd in het oplossen van problemen waarmee meervoudig gehandicapte immigranten te maken hebben of te maken krijgen. De eerste stap – en dat blijkt steeds opnieuw van enorm groot belang te zijn – , is erkenning van het probleem, zowel door degene die met het probleem geconfronteerd wordt als door degene die aan de zijde van de hulpverlening staat. Dat herkenningspunt wordt nu ook door beleidsmakers, onderzoekers, hulpverleners en allerlei anderen die met deze mensen te maken hebben, erkend. Wij zullen ook zeker niet stil blijven staan bij het constateren van het probleem of het in kaart brengen van de situatie. Het is onze taak om de situatie aan te pakken, om te komen tot een bevredigende oplossing. Hopelijk kunnen wij hieraan vandaag een eerste bijdrage leveren. 

Ik dank u.

Voor meer informatie: kan via tel. 020-7525131 (06-47440672) of email: infoassadaaka@gmail.com – http://www.assadaaka.nl   

 

Assadaaka Community: Deze vereniging zet zich al jaren in voor mensen met en zonder beperking in het algemeen en vooral voor migranten met een handicap, chronische ziekte, ouderen en hun families om de participatie, integratie en sociale cohesie binnen deze doelgroep te bevorderen

Toespraak van Ahmed El Mesri op de week van de psychiatrie op 22 maart 2013.



In het kader van de Week van de Psychiatrie organiseerde de stichting Onze Hoop voor haar leden (migranten met een handicap of chronische ziekte, ouderen en hun families) op  22 maart 2013 een bijeenkomst over Stigmatisering.  

Hier volgt de toespraak van Ahmed El Mesri

Goedenavond dames en heren, beste mensen, 

Vanavond hebben wij een bijeenkomst, in het kader van de week van de psychiatrie, over psychische aandoeningen en dan in het bijzonder psychische aandoeningen bij migranten.

Waarom extra aandacht besteden aan psychische aandoeningen bij migranten?

Laten we eens kijken wat psychische aandoeningen zijn. In de westerse wereld is de wetenschap van de psyche en alles wat daarmee verband houdt pas relatief laat ontstaan en ontwikkeld. En die ontwikkeling en acceptatie ervan is niet zonder slag of stoot gegaan. En hoewel de psychiatrie momenteel een volledig geaccepteerde wetenschap is, is er nog steeds, in tegenstelling tot zuiver lichamelijke aandoeningen, bij veel mensen veel weerstand in erkenning van het hebben van psychische problemen.

Wij kunnen gerust stellen dat als dat zelfs zo geldt voor mensen die opgegroeid zijn in een wereld waarin psychiatrie een deel uitmaakt van het bestaan, dit in veelvoudige mate geldt voor mensen die uit een wereld komen waarin het hebben van psychische problemen helemaal niet zo´n vanzelfsprekendheid is. Daarnaast is psychische problematiek, in tegenstelling tot lichamelijk lijden, in het erkennen ervan en het beoordelen ervan voor een zeer belangrijk deel afhankelijk van het taalkundig vermogen van degene die problemen ervaart.

Ook dat is een belangrijk iets wanneer wij het hebben over psychische problemen bij mensen met een niet-Nederlandse achtergrond.

Daarom kom ik op mijn thema voor deze bijeenkomst: de ziekte van onbegrip en waardevolle zorg. Waarom is die zorg zo waardevol? En hoe kunnen wij, in een zorgstaat als Nederland, ertoe komen dat mensen niet, door psychische aandoeningen, afglijden naar criminaliteit en zelfs uiteindelijk uitzetting? Want ook van het laatste  – mensen die op grond van psychische problemen uit Nederland uitgezet zijn – heb ik in mijn jarenlange praktijk met stichting Onze Hoop voorbeelden meegemaakt. Het doel van onze bijeenkomsten is immers voortdurend te komen tot een verbetering van de situatie van mensen met welke problematiek dan ook. 

Gelukkig is er begrip voor het bestaan van deze specifieke problematiek, maar op deze bijeenkomst vragen wij nogmaals extra begrip voor de bijzondere situatie waar mensen die psychische problemen hebben en geen Nederlandse achtergrond hebben, mee te maken kunnen krijgen. Onbegrip 'van huis uit', ontkenning... 'gek zijn' om het maar eens zo te noemen... dat is natuurlijk vaak helemaal niet het geval, maar als je je al niet lekker in je vel voelt zitten, is het predicaat 'gek' ook niet echt iets om je op te peppen.

Ik kan niet genoeg benadrukken hoezeer ik in mijn jarenlange ervaring met mensen die naar Nederland gekomen zijn, erachter gekomen ben dat de verschillen in opvattingen groot kunnen zijn; verschillen die kunnen leiden tot gevoelens van ongeluk en dat is eigenlijk niets anders dan psychische problematiek.

Wij vinden het een taak van de overheid om ervoor te zorgen dat mensen die in een situatie verkeren of dreigen te verkeren, op een juiste manier te begeleiden. Op het juiste moment zien dat iemand in een probleemsituatie lijkt of dreigt te komen en op dat moment ingrijpen. Daarvoor heeft zij hulp nodig en daarin kunnen organisaties als de onze – Onze Hoop – ingrijpen. Wij hebben al jarenlang ervaring met de specifieke situaties van migranten. Wij spreken hun taal.. letterlijk en figuurlijk... wij kunnen hun gedachten lezen.. en daarin kunnen wij de overheid bijstaan.  

Deze week van de psychiatrie is bedoeld om extra aandacht te vragen voor aandoeningen die niet zo duidelijk zijn als veel lichamelijke aandoeningen dat wel zijn. Psychische aandoeningen zijn vaak niet duidelijk. In de Nederlandse wereld is er enig begrip ontstaan voor het 'onbevinden'. Maar ook hier nog steeds veel te weinig.

In de wereld van veel migranten is die kleine ruimte er niet eens. Wij, van Onze Hoop, zouden die ruimte graag wat groter maken. Ondersteuning is daarbij altijd welkom. Wij weten hoe we het in de praktijk kunnen brengen. 

Dank voor uw aandacht.

Voor meer informatie: telefoonnummer 020-7525131 (06-47440672) of via 

E. info.onzehoop@gmail.com  W. http://stichtingonzehoop.blogspot.nl/